Dubbele bodems versus dubbelzinnigheden, kijken versus lezen.
Recent werk van Ad Gerritsen (Arnhem 1940) en 17de eeuwse schilderijen uit de collectie van het Stedelijk Museum Zwolle met o.a. Pieter van Noort, Hendrick ten Oever, Gerard ter Borch.
Opening was zondag 2 mei door Cornel Bierens, publicist, kunstenaar en schrijver.
- openingstekst Cornel Bierens (pdf/39,2 kB)



 
De beeldtaal van Ad Gerritsen staat bekend als compromisloos, stuurs en overtuigend eigengereid, maar daarenboven zeer verontrustend. Of zoals Bram Hammacher het over Charley Toorop verwoordde: “Er is een begin van harmonie in, maar daaronder gromt het”.
Ad Gerritsen beheerst het metier en zijn beeldtaal volkomen, maar hij zal zoals altijd zich er niet gemakkelijk vanaf maken. Ad heeft zich altijd verzet tegen beelden die verhalend of anekdotisch zijn. Al moest hij het schilderij helemaal tot bruine gort schilderen, dat nog liever dan het snelle succes van het te toegankelijke beeld. Het werk van Ad Gerritsen toont op het eerste gezicht prettig, mooi en helder. Maar zo gauw je echt naar het beeld kijkt, bekruipt je het gevoel dat er meer achter zit. Het laat je niet meer los, het kruipt onder je huid en confronteert je met jezelf. De beelden confronteren je met je opvattingen over wie je bent, hoe je overkomt, hoe je over anderen denkt, met je angsten, met de dood, met je vuige verlangens, met de onderhuidse psyche.
Tekensystemen, visuele afspraken, ze interesseren Ad Gerritsen. Structuren van misdadigersportretten, classificaties van de fysiognomie, middeleeuwse verbeeldingen van deugden en ondeugden, iconografie van de heilige, de uitbeelding van de seksuele lust, identificatie van hysterie, systemen die scheidslijnen trekken in de visuele cultuur tussen goed en kwaad, tussen normaal en afwijkend zijn onderwerpen van series schilderijen bij Ad Gerritsen.
 
De confrontatie van het werk van Ad Gerritsen met de symboolsystemen in de schilderijen uit de 17de eeuw in het Drostenhuis van het Stedelijk Museum Zwolle, zoals bij Van Noort in het schilderij “De tamme spreeuw” waar de vogel uit de kooi wordt gelokt als symbool van verlies van de maagdelijke status van het meisje, levert extra focus . De 17de eeuwse mens had onmiddellijk door wat met deze voorstelling werd bedoeld. Het naturalisme, waar de 17de eeuwse kunstenaars meesters in waren, levert door de focus bij Ad Gerritsen extra betekenislagen op waar je anders misschien aan voorbij zou zijn gegaan.

Bij deze tentoonstelling wordt ook de film 'kadootje voor Ad Gerritsen' vertoond van Els Dinnissen.

Publicaties:
- Villa d'Arte nr. 3 - juni/augustus
- Kunstkrant voor beeldende kunst voor Noordoost-Nederland juli/augustus, door Wim van der Beek
- Tableau, 32ste jaargang nr. 3